Anton Çexov

Antоn Pavloviç Çeхоv (29 yanvar 1860, Taqanroq, Yekaterinoslav quberniyası, Rusiya imperiyası – 15 iyul 1904, Badenvayler, Baden knyazlığı, Almaniya imperiyası) — görkəmli rus yazıçısı. Rus pyeslərinin və qısa hekayələrinin yazıçısıdır. Rus ədəbiyyatı tarixində ən böyük yazıçılardan biridir. Bir dramaturq kimi karyerasında dörd klassik əsər hazırladı və ən yaxşı qısa hekayələri, yazıçı və tənqidçilərin müsbət rəylərini aldı. Çexov Henrik İbsen və Avqust Strindberqlə birlikdə teatrda tez-tez erkən modernizmin yaranmasında rolu olan üç yaradıcı şəxsdən biri kimi xatırlanır. Çexov ədəbi karyerasının böyük hissəsini tibb həkimi kimi keçirdi və dedi: "Tibb mənim qanuni həyat yoldaşımdır". Çexov 1896-cı ildə Qağayılar tamaşasında sonra teatrı tərk etdi, lakin tamaşa 1898-ci ildə Konstantin Stanislavskinin Moskva İncəsənət Teatrı tərəfindən yenidən canlandırıldı. Moskva İncəsənət Teatrı daha sonra Çexovun dayısı Vanyanı səhnələşdirdi və Çexovun son iki pyesi – Üç bacı və Albalı bağçasının premyerası oldu. Çexov ruh əhval-ruhiyyəsi teatrı təklif etdiyi üçün və ənənəvi fəaliyyət əvəzinə batmış bir həyat vurduğundan, bu dörd əsər həm tamaşaçılara, həm də ansambl üçün çətinlik yaradır. Əvvəlcə Çexov yalnız maddi mənfəət üçün yazdı, amma sənətkarlıq ehtirası artdıqca müasir qısa hekayələrin təkamülünə təsir edən rəsmi yeniliklər etdi. Oxucularına verdiyi çətinliklərə görə üzr istəmədi və bir sənətçinin rolunun sual vermək və onlara cavab verməmək olduğunu bildirdi. Çexov artıq bütün ailənin məsuliyyətini öz üzərinə götürmüşdü. Ailəsinə dəstək olmaq və təhsil haqqını ödəmək üçün "Anto Ça Chehonte" (Антоша хехонте) və "Nəfis adam" (овееловек без селезенки) kimi təxəllüslər altında müasir rus həyatı haqqında gündəlik qısa, məzəli eskizlər və vinyetetlər yazdı. Tədricən rus küçə həyatının satirik bir tarixçisi kimi şöhrət qazandı və 1882-ci ildə o dövrün qabaqcıl nəşrlərindən biri Nikolay Leykinə məxsus Oskolki (Fagmans) üçün yazdı. Çexovun bu mərhələdəki üslubu, yetkin fantastikası ilə tanınanlardan daha ağır idi. 1884-cü ildə Çexov həkim oldu. O burada az pul qazansa da maddi durumları zəif insanları pulsuz müayinə edirdi. 1884 və 1885-ci illərdə Çexov qan öskürməyə başladı və 1886-cı ildə boğulmalar getdikcə pisləşdi, ancaq yoldaşlarına və ailəsinə vərəm xəstəliyinin olduğunu qəbul edə bilmədi. "Mən öz həmkarlarım tərəfindən müayinə olunmaqdan qorxuram." Etiraf etdi. Həftəlik jurnallar üçün yazmağa davam etdi və ailəsini daha yaxşı bir yerə köçürmək üçün kifayət qədər pul qazandı. 1886-cı ilin əvvəllərində milyonçu kapitalist olan Aleksey Suvorin sahibi idi və onu redaktə etdi. Sankt-Peterburqun ən populyar qəzetlərindən biri olan "Novoye Vremya" üçün (New Time) yazmaq təklifi aldı; Çexov hər sətirdə Leykindən iki qat çox yükləyər və üç dəfə yazardı. Suvorin Çexovla ömürlük dostluq etməyə başlamışdı və bəlkə də Çexova ən yaxın adam idi. Tezliklə, populyar maraqdan əlavə, Çexov ədəbiyyatı da diqqəti cəlb etməyə başladı. Dövrünün məşhur rus yazıçısı, altmış dörd yaşlı Dmitri Qriqoroviç Çexovun "Ovçu" hekayəsini oxudu və Çexova yazdı: "Əsl istedadın var, səni yeni nəslin yazıçılarının başında saxlayan bir istedad var. " Çexova da yavaşlamağı, daha az yazmağı və ədəbi keyfiyyətə diqqət etməyi tövsiyə etdi. Çexov məktubu cavablandırdı ancaq məktub onu "ildırım çubuğu kimi vurdu". Etiraf etdi. Bu etiraf, erkən əlyazmaların çox vaxt həddən artıq diqqətlə yazıldığını və daim nəzərdən keçirilməsini nəzərə alaraq Çexovun pisliyinə səbəb ola bilər. Qriqoroviçin tövsiyələri, iyirmi altı yaşlı yazıçını daha ciddi, bədii ehtirasla ilhamlandırdı. 1888-ci ildə Çexov, İkigünlükdə (V Sumerkakh) qısa hekayələr toplusuna görə Qriqoroviçin kiçik bir torpedası üçün "yüksək bədii dəyərin ən yaxşı ədəbi məhsulu" üçün Puşkin mükafatını qazandı. Çox işləməkdən və səhhətinin get-gedə pisləşməsindən bezən Çexov, 1887-ci ildə Ukraynaya getdi. Dönüşündə, o, köhnə bir çox qəribə və çox orijinal bir şey kimi təsvir etdiyi Severny Vestnikdə nəşr olunan "Step Step" adlı roman uzunluğu hekayəsini yazmağa başladı. Xarakterlərin düşünmə prosesinə sürüklənən povestdə Çexov, çöldə gənc bir uşağın və yoldaşlarının, bir keşişin və evdən uzaqda yaşamağa göndərilən bir tacirin gözü ilə səyahətə başlayır. Addım addım "adını Çexov şeirinin lüğəti adlandırdı və yetkin bədii keyfiyyətinin çox hissəsini nümayiş etdirərək Chekhov'a əhəmiyyətli bir yüksəliş qazandırdı və bir qəzetdən daha çox bir ədəbi jurnalda nəşr olundu. 1887-ci ilin payızında Korş adlı bir teatr rejissoru Çexova bir pyes yazmağı tapşırır və nəticədə İvanov iki həftədən sonra pyesi yazır və noyabrda səhnələşdirir. Çexov bu təcrübəni "dəhşətli" tapsa da və qardaşı Aleksandra yazdığı məktubda xaotik məhsulun gülməli bir portret olduğunu, oyunun vurulduğunu və orijinal bir əsər kimi qiymətləndirildiyini bildirdi. Üstəlik, Çexov o dövrdə tam məlumatlı olmasa da, Seagull (imla ili 1895), Vanya əmi (yazılı il 1897), Üç bacı (imla ili 1900) və Albalı bağı (imla ili 1903) kimi pyesləri bu gün də fəaliyyət göstərən alətə ehtiyatlı olan inqilabi bir dayaqdır. insanlığı mümkün qədər dəqiq bir şəkildə tərtib edərək, izləyicilərin insan olmasının nə demək olduğunu bütün təfərrüatlarını əks etdirəcəyinə ümid edərək, insanların gerçək davranışları və bir-birləri ilə danışması gerçek realizm insanlarını yenidən yaratmaq və ifadə etmək səyləridir. 1889-cu ildə Çexovun qardaşı Nikolayın vərəm xəstəliyindən vəfat etməsi Darıxdırıcı Hekayəyə ilham verdi və ömrünün sonunda həyatının məqsədsiz olduğunu başa düşən bir adam haqqında iş həmin ilin sentyabrında tamamlandı. Nikolayın ölümündən sonra qardaşı Çexovun depresiya və narahat olduğunu yazan Mixail Çexov, qanuni işinin bir hissəsi olaraq, o dövrdə həbsxanalarda araşdırma aparırdı və Anton Çexov nədənsə öz həyatında həbsxana islahatı məsələsi ilə məşğul olurdu. 1888-ci ildə naşir Suvorinə yazdığı məktubda Çexov xəstəliyinin şiddətləndiyini, ağciyərindən qan gəldiyini yazır. 1897-ci ildə müayinə olunanda həkimlər onun sağ ağciyərində problem olduğunu təsdiqləyirlər. Bu illərdə artıq Çexov məşhur və dəbdə olan yazıçı idi. Ona Puşkin mükafatı təltif etmişdilər və əsərləri qalın jurnallarda dərc olunurdu. Məşhur yazıçının vəziyyəti günü-gündən ağırlaşırdı. Onun 186 sm boyu, 62 kq çəkisi vardı. Çox ciddi müalicə olunsa da, nəticə görünmürdü. Səhhətindəki ciddi problemlərə baxmayaraq Çexov 1901-ci ildə evlənir. Çexovun seçimi çoxlarında təəccüb doğurur. O, aktrisa Olqa Leonardovna Knipperlə ailə həyatı qurdu. Onlar 1898-ci ildə Moskva Bədii Teatrında " Qağayı" və "Çar Fedor İoannoviç" tamaşaya qoyularkən tanış olmuşdular. Evlənənə qədər bir-biri ilə tez-tez məktublaşan, aradabir Moskvada və ya Yaltada görüşmək imkanı qazanan cütlüyün rəsmi nikaha girmələri çoxlarını heyrətləndirdi. Anton Pavloviç ailə uşaq arzusunda olsa da, sənətini heç vəchlə ailəyə qurban verməyəcək bir qadınla evlənmişdi. Xəstəliyi ilə əlaqədar ilin çox hissəsini Yaltada yaşayan yazıçının xanımı işinə görə daha çox Moskvada qalırdı. Onların uşaqları olmadı. Bir dəfə hamilə qalan Olqa Knipper uşağı itirir. Olqa Leanardovna məktublarından birində ərinə yazırdı: " Sənə, hardasa uzaqlarda mifik arvadının olmağını düşünmək qəribədir, deyilmi? Bu necə də gülməlidir. Səni çoxlu-çoxlu qucaqlayıb öpürəm, mənim mifik ərim." Olqa Leanardovna məktublarında Anton Pavloviçlə evlənməkdə düzgün addım atmadığını, buna peşman olduğunu dəfələrlə yazmışdı: "Mən sənə, belə bir insana qarşı düşünülməmiş addım atdım. Əgər səhnədəydimsə, tənha qalmalı və heç kimin zəhləsini tökməməli idim". Çexovsa cavabında yazırdı: " Boş-boş danışma. Sən qışı mənimlə qala bilmədiyin üçün günahkar deyilsən. Əksinə, əgər bir-birimizin işlərinə mane olmuruqsa, biz səninlə çox yaxşı ər-arvadıq. Sən teatrı sevirsən, deyilmi? Əgər sevməsəydin, onda başqa məsələ". Knipperin vicdanı ona rahatlıq vermirdi. Yaltadakı evində anası və bacısı ilə yaşayan ərinə tez-tez baş çəkə bilmək üçün teatrda yerinə əvəzedici aktyor hazırladı. "Antonka, səni çoxmu acıqlandırıram? Səni tez-tezmi narahat edirəm? Bağışla məni, əzizim, qızılım mənim, bu elə utancvericidir ki. Mən necə də murdaram."- Olqa Knipper yazırdı. Çexovun səhhəti getdikcə pisləşirdi. 3 iyun 1904-cü ildə o xanımı ilə birlikdə xaricə yola düşür. Badenveylerdən bacısı Maşaya ünvanladığı sonuncu məktubda Çexov yazırdı: "Əzizim Maşa, bura çox istidir. Özümlə yalnız qış paltarı götürdüyümdən, istilər məni qəfil yaxaladı, nəfəsim kəsilir və yeganə arzum buradan tez getməkdir, amma haraya? İtaliyaya, Komoya getmək istədim, amma hamı ordan da istilərin əlindən qaçıb. Avropanın cənubunda, hər yerdə istidir. İstədim paroxodla Triestadan Odessaya gedim, ancaq bilmirəm, indi, iyun-iyulda bu nə qədər mümükündür… Bilmirəm nə edim. Olqa mənə nazik kostyum sifariş etmək üçün Freyburqa gedib, burada, Badenveylerdə nə çəkməçi, nə də dərzi var… Yaxşı, sağlıqla qal və şən ol. Anaya, Vanyaya, Corca, nənəyə və başqalarına salam de. Yaz. Səni öpür və əlini sıxıram". Dünya ədəbiyyatında görkəmli yərlərdən birini tutan böyük rus yazıçısı A. Çexov öz əsərlərində yaşadığı dövrün real səhnələrini, ictimai həyatın səciyyəvi tərəflərini əks etdirmişdir. Lev Tolstoy onu "nəsrin Puşkini" adlandırırdı. Ziyalıların xalq qarşısında məsuliyyəti mövzusu, xalq taləyinə etinasızlıq, meşşanlıq, qına çəkilmək kimi mənəvi eybəcərliklərin tənqidi, "obıvatel" mühitinin insani keyfiyyətləri və müsbət idealları puç etməsi Çexov yaradıcılığının leytmotividir. Həkayə sahəsindəki fəaliyyəti ile bütün dünya ədəbiyyatında diqqəti cəlb ətmiş Çexov üçün bir novator yazıçı kimi təmkinli, lakonik təhkiyə üslubu xarakterikdir. Əsas diqqəti qəhrəmanın daxili aləminə yönəldən müəllifin əsərlərində, adətən, gərgin süjet, konflikt yoxdur. Həmin əsərlerdeki özünəməxsus yumor bu mənada lirik təbəssümü, ciddi istehza və satiranı özündə birləşdirən tragikomik gülüşdür.