«Benim y…i senin için delirdi» – aniden uzaktan smska’nın bir yerinden uçtu.
«Evde misin?» Hemen havaalanından size geleceğim ”– sonra ikinci mesaj geldi.
«Pendik’te ortaklarla bir toplantıdayım» «ama seni düşündüğümde seni hep istiyorum, tatlım» diye cevapladım. Saat 9:00, toplantıyı yarım saat içinde bitirirsem, saat 10: 00’a kadar eve dönecek ve Süleyman’ın gelişinden önce temizlik yapacak zamanım olacağını düşündüm.
«Eve git, saat 10’da olacağım» – seçeneksiz, her zamanki gibi.
Bu, keskin bir şekilde kalkmanız, ortaklarınıza elveda demeniz ve bu anda roketten eve uçmanız gerektiği anlamına gelir. En azından bir kere bana planlarımı, zamanlamamı, önceliklerimi ya da en azından yaşam değerlerimi sordunuz. Sonunda içeri girdiğine sevindim, birbirimizi bir aydır görmüyoruz. Fakat zamanımı ve hayatımı bilinçli bir şekilde elden çıkarma şekliniz, uzun zamandır bana uygun değil ve bugün bu «diyalog» da Süleyman’a cesur bir noktaya değinmek istiyorum. Konuşmak ve oyun için kendi şartlarını belirlemek istedim. Ve eğer bir anlaşmazlık ile karşılaşsaydım, basitçe ona «sonsuza dek uzaklaşıp asla geri dönmeyeceğini» söylerdim ve kapıyı işaret ederdim. Fakat akşam saat 10’da, örnek bir kız olarak, İstanbul dairesinin oturma odasında ellerinde telefonla oturdum ve sohbete nerede başlamam gerektiğini merak ettim. İçeride, bir şey bana alışılmadık bir dönüş alacağını söyledi. Kapı zili düşüncelerimi bozdu. Süleyman’ın ortaya çıkışı her zaman beklenmedik oldu ve içimdeki her şey nefes alıp veremediğim için dondu ve küçüldü… Daha sonra daha cesur olacağım ve onunla tamamen farklı bir şekilde iletişim kuracağım. Ama bugün, neşeli, kapıyı açtım. Hızla, her zaman olduğu gibi, etrafındaki her şeyi kokladı: «Kahve» … Sevdiğim Türk kahvesi kokusu, mutfağa yayıldı. Süleyman çabucak banyoya çekildi. Daha önce bıraktığı, buzdolabını açtı ve bir bardak su döktüğü için hiçbir şey söylemeye bile vaktim olmadı. Işık hızında yaşadı, sanki çok hızlı bir yerde koşuyormuş gibi, ya da birisinden. Ama hiç kaçamadı. Kimden kaçtığını ve onu asla asla alamayacağı bir yere koştuğunu asla anlamadım, çünkü burada ve şimdi, kendisiyle uyum içinde kalmak, her zaman açıkça yaşadığı ve her zaman geri döndüğü açık bir şekilde kalmak daha önemlidir. yüreğime, sevdiğim yere. Kanepede oturdu ve televizyonu açtı, NTV sporu, en sevdiği takım, bir futbol maçı… Eh, eğlencem biraz azaldı.
«Bana gel,» beni kanepesine çekti ve yanıma oturdu, hemen onu öpmeye başladım, bir ay boyunca çok özledim ve bir volkanda yaşadım, onu asla kendim aramadım ve yazmadım.
«8 bin kilometre uçtum ve İran’dan uçtum,» diye cesaretle beni öptü, aniden ayağa kalktı ve bir vuruşta beni soydu, her zaman bir anda beni ifşa etti, bir saniye beklemek istemedi.
Beni kalçalarına kadar kucağından attı ve ayakta durup kendimi dikti, böylece neredeyse bir orgazmdan ölüyordum.
«Hepiniz benimsin, bana hepinizin benim olduğunu söyleyin».
«Bunu biliyorsun, Süleyman».
«Senden duymak istiyorum».
«Evet, senin,» bana sadece onu sevmek için hiçbir seçenek bırakmadı. Onunla ilgili her şeyi unuttum. Hangi açıklamalar, hangi koşullar, hangi sohbetler? Benimle herhangi bir konuşmaya bir dakika harcamak istemedi. Hemen elimi tuttu ve daima şöyle dedi: «Benimle meşgul ol.» Bu da demek istediği, çok az zamanı olduğu ve her saniye kendini tamamen içine çekmek istediği anlamına geliyordu. Benimle her şeyi unuttu ve her zaman bana her yerden geri döndü, nerede olsaydı… Savaşçıların uzak zamlardan eski zamanlara döndüğü gibi. Ve ben hep onu bekledim.
«Bana sihirli masajını yap», Süleyman ellerimi beline koydu. Bütün vücudumla ona dokunmamı seviyordu. Sıradan bir klasik masaj gibiydi, yaşayan bir tantra idi. Hayatımda böyle bir şey yaşamamıştım, onunla her zaman kendim oldum ve sadece istediğimi yaptım. Ve bir şey istedim: onu sevmek. Bunun için doğmuş gibiydim, onun için o benim için bütün dünyamdı, ondan önce hiç yaşamadım gibiydi. O göründüğünde, kalbimin içinde en feminen çiçek, koşulsuz Sevgimin çiçeği.
Yorgun, sonunda karnının üzerinde uykuya daldı, bütün omuzlardaki geniş sırt ve yatay dövme kanatlarını ve sol omzundaki dövme olan küçük boğazı kurtları göz önüne alarak onu rahatsız etmedim. Ona vurmayı çok severdim. Okşamalarımın altında hemen kesildi ve uykuya daldı. Sabah üçte uyandı. Saatine baktı ve dehşete kapıldı.
Gitmem gerek, Süleyman yataktan atladı. Niye bu kadar geç? Düşündüm. Hiçbir şey sormadım, onun hakkında hiçbir şey bilmiyordum, sadece kendimi gördüğüm şeyi ya da geçerken söylediklerini.
«Seni dört aydır ziyaret ediyorum Maria», diye çıplak çekti beni. «Ve her zaman beni beklemeni ve benimle ilgilenmeni istiyorum», «böylece evet demeni istiyorum»,
«Hangi soruyu cevaplamalıyım?» Anlamadım. «8 bin kilometre uçtum ve İran’dan uçtum», diye cesaretle beni öptü, aniden ayağa kalktı ve bir vuruşta beni soydu, her zaman bir anda beni ifşa etti, bir saniye beklemek istemedi.
Beni kalçalarına kadar kucağından attı ve ayakta durup kendimi dikti, böylece neredeyse bir orgazmdan ölüyordum.
«Hepiniz benimsin, bana hepinizin benim olduğunu söyleyin».
«Bunu biliyorsun, Süleyman».
«Senden duymak istiyorum».
«Evet, hepsi seninim», bana sadece onu sevmek için hiçbir seçenek bırakmadı. Onunla ilgili her şeyi unuttum. Hangi açıklamalar, hangi koşullar, hangi sohbetler? Benimle herhangi bir konuşmaya bir dakika harcamak istemedi. Hemen elimi tuttu ve daima şöyle dedi: «Benimle meşgul ol.» Bu da demek istediği, çok az zamanı olduğu ve her saniye kendini tamamen içine çekmek istediği anlamına geliyordu. Benimle her şeyi unuttu ve her zaman bana her yerden geri döndü, nerede olsaydı… Savaşçıların uzak zamlardan eski zamanlara döndüğü gibi. Ve ben hep onu bekledim.
«Bana sihirli masajını yap», Süleyman ellerimi beline koydu. Bütün vücudumla ona dokunmamı seviyordu. Sıradan bir klasik masaj gibiydi, yaşayan bir tantra idi. Hayatımda böyle bir şey yaşamamıştım, onunla her zaman kendim oldum ve sadece istediğimi yaptım. Ve bir şey istedim: onu sevmek. Bunun için doğmuş gibiydim, onun için o benim için bütün dünyamdı, ondan önce hiç yaşamadım gibiydi. O göründüğünde, kalbimin içinde en feminen çiçek, koşulsuz Sevgimin çiçeği.
Yorgun, sonunda karnının üzerinde uykuya daldı, bütün omuzlardaki geniş sırt ve yatay dövme kanatlarını ve sol omzundaki dövme olan küçük boğazı kurtları göz önüne alarak onu rahatsız etmedim. Ona vurmayı çok severdim. Okşamalarımın altında hemen kesildi ve uykuya daldı. Sabah üçte uyandı. Saatine baktı ve dehşete kapıldı.
Gitmem gerek, Süleyman yataktan atladı. Niye bu kadar geç? Düşündüm. Hiçbir şey sormadım, onun hakkında hiçbir şey bilmiyordum, sadece kendimi gördüğüm şeyi ya da geçerken söylediklerini.
«Seni dört aydır ziyaret ediyorum Maria», diye çıplak çekti beni. «Ve her zaman beni beklemeni ve benimle ilgilenmeni istiyorum», «böylece evet demeni istiyorum».
«Hangi soruyu cevaplamalıyım?» Anlamadım.
«Benimle birlikte taşınmak ve benimle yaşamak istiyorsan, Dumankaya Trend Residence’ta senden uzakta olmayan bir daire satın aldım. Katılıyor musun?»
«Hayır».
«Anlamıyordum» diye çırptı çoraplarını giyerek.
«Türkiye muhafazakar bir ülke, buradaki itibarım benim için çok değerli, beni tekrar ziyaret etmenizi istemiyorum».
«Benimle evlenmek ister misin? Evet?» – elinde kotla sorguya çekildi.
«Hayır» derinden kızardım.
«Anlamadım. Soruma cevap vermedin!» – pes etmeye alışkın değildi.
«Sana zaten iki kez cevap verdim, Süleyman», her şey sanki bir siste sanki oldu.
«Anlamadım», diye şaşırmış bir çocuk gibi durdu, «Bana cevap vermedin!»
Sessizce durdum, bir havluya sarıldım ve elbiselerini giyip gitmesini bekledim. Artık dahil olmayan planlarımda onunla buluşmaya devam et. Nedense kendimden korktum.
«Yalancı», – birden Süleyman beni şaşırttı. Aniden kotunu attı, beni tuttu, aniden havlumdan çıkardı, ambalajını açtı ve aniden her tarafıma girdi. Beni o kadar doyumsuz ki, delireceğimi sanıyordum. İçeride, bir ay sonra her şey acıtıyor. 186 cm boyunda, neredeyse yüz kilo ağırlığında, çok büyüktü. Süleyman hep benimle istediği her şeyi yaptı. Hızlıca arkamdan bitirdi, doğasını çıkardı ve parmaklarını kasıklarım boyunca sağ elinden geçirdi.
«Hepiniz ıslaksın. Daha fazlasını mı istiyorsun?» – parmaklarını içime soktu ve beni okşamaya başladı. Hep yanıyordum ve duramadım. Daha fazla ve daha fazlasını istedim… Diz çöküp onu emdim. Ve onlardan yeterince alamadı. Sonra ayağa kalktı, arkasını döndü ve yatağa oturdu, üstüne tırmandı ve tekrar duramadı.
«Beni zorluyorsun», dedi Süleyman memnun oldu. Yavaşladım ve üzerine oturmaya başladım, böylece neredeyse her şey için kendini görebildi. Beni otururken izlemeye bayıldı ve bana girdi. Onu heyecanlandırdı. Sonunda şehvetli doğamı tatmin ettim.
Süleyman giyindi ve koridorda beni ona çekti.
«İnsanları öldüren bir adamla yaşayabilir miydin?» Diye aniden bana sordu.
«Bu onun seçimi. Sadece eylemlerime cevap verebilirim «dedi.
«İyi. Kocan senin sorumluluğunda olacak. Anladın mı benimle evlenmek istiyorsan, hayatını tamamen değiştirip adını ve soyadını değiştirmelisin, Maria!» Beni zaten eşikte uyarıyordu. Güldüm.
«Neden gülüyorsun?» Diye sordu Süleyman. Ben hiçbir şey demedim.
«Git». Hoşçakal öpücüğü verdim. Acı vericiydi, onu bir daha asla görmek istemedim. Ve arkasındaki kapıyı kapatmak, tatlı bir şekilde uyumak için uzandı. Süleyman’ın hareketinden sonra hep uyuyakaldım.
Ertesi sabah Süleyman’la hiç görüşmediğim düşüncesiyle uyandım ve kendimi düşünmesini yasakladım. Tanrı’dan istediğim tek şey, bana beklenmedik, planlanmamış bir toplantı göndermesi durumunda, Tanrı’nın saf rızasını bilmesidir.
Gün boyunca bir arkadaşım benden sonra sürdü ve Pendik’teki büyük alışveriş iskelesinde bir toplantıya gittik. İçinde, beklenmedik bir şeyin demlendiğini hissettim, kendimin ne olduğunu bilmiyordum. Arabayı park ettik, çıktık ve kafe Digermen’in cam duvarlarından geçip iskele girişine, bir anda bir fincan çay ile bir masada oturan yalnız Süleyman penceresinin yanındaki masada gördüm. Kalbim topuklarımın içine düştü. Arkadaşımdan yalnız yukarı çıkmasını istedim ve beni orada uzun süre beklemiyordum, o girişten içeri girdi ve kafeye koştu. Ne yaptığımı bilmiyordum, beni hiçbir şeyden şüphelenmeyen Süleyman’a doğru götüren bazı bilinmeyen güçler vardı, çünkü sırtına girişe oturmuş ve kafeye girenleri görmüyordu. Girdim, kalbim daha fazla atıyordu ve atlamaya hazırdı. Süleyman’ın masasına doğru yürüdüm ve kararsızca el çantamı karşısındaki sandalyeye koydum. Süleyman gözlerini kaldırdı ve neredeyse çayını boğdu.
«Burada birini bekleyebileceğimi düşünmedin mi Maria?» – Süleyman bana merhaba demeden hitap etti.
«Üzgünüm». Çantayı sandalyeden alıp ayrılmaya hazırım.
«Oturun». Süleyman zorunlu emretti, kolay kolay pes etmeyeceği belliydi. Ben de. Süleyman’ın karşısında bir sandalyeye oturdum.
«Merhaba».
«Merhaba, beni nasıl buldun?»
«En üst kattaki bu alışveriş merkezinde ortaklarla bir toplantı yaptık, bir arkadaşla geldik. Şimdiden üst katta beni bekliyorlar, ama camdan girişte sizi burada gördüm ve merhaba demeye karar verdim Süleyman, «Sinsice göz kırptım. Kırmızı bıyığına sırıttı. Gülmeye başladım.
«Ne istiyorsun? Başka bir çay ve bir menü daha getirin» diye koşturan garsona attı. Dünya her zaman onun yanındaydı.
«Biliyorsun, seni gördüğümde, sadece deliriyorum, ne yaptığımı bilmiyorum. Affet beni, lütfen, masanızda belirsizce oturduğum için üzgünüm, Süleyman, sadece aptal bir aptalım …», güldüm.
«Eh, kabul edildi», Süleyman bana neşeyle göz kırptı, tekrar kendisi oldu ve ben çoktan rahatladım.
«Biliyor musun, dün futbol oynadığımda bacağımı kırdım. Doktor bana sıva koymak istiyor», – Süleyman bana baktı. Güldüm. «Neden gülüyorsun?»
«Çünkü oyuncu kadrosunda yürümeyi asla kabul etmeyeceksin, bir gün evde oturmayacaksın» diye cevapladım.
«Evet, bilirsin,» Süleyman ağırca iç çekti, bacağında şiddetli acı çekiyordu. Telefon çaldı.
«Merhaba, Ali. Teşekkür ederim iyi. Dün bacağımı kırdım. Doktor üzerime sıva koymak istiyor». Bacağının onu çok rahatsız ettiğini ve Süleyman’ın doktor tavsiyesine uymadığı takdirde kemiklerin yanlış bir şekilde büyüyebileceğini anladım, ancak her şeyi karar verdiğinde onunla tartışması daha pahalıydı, bu yüzden sessiz kaldım.
«Ne olacaksın?» Diye tekrar sordu.
«Tatlı bir şey, stresi hafifletmem gerekiyor», diye gülümsedi ve kafedeki radyodan çıkan şarkı ile birlikte mırıldanmaya başladım. Süleyman geniş bir şekilde gülümsedi, onunla rahat olmam her zaman eğlenceli oldu. «Magnolia’yı getir, beğeneceksin, buradaki en iyi tatlı.» Garson hemen önüme sütlü krema tatlısı ile bir tür kase koydu. İçine bütün bir kaşık boğdum ve alttan kepçe kepçe yaptım. Süleyman sadece güldü ve ben şarkı söylemeye devam ettim. Kediler içimde ovalandı. Burada bir hikaye sona eriyor gibi hissettim.
«Ortaklarınız için burada sizin için yakındaki bir masayı ayırtın, Maria?» – Süleyman bir sonraki masanın rezervasyonunu garsona gözleriyle gösterdi, garsona hemen «Rezerve» işareti koydu.
«Biliyorsun, zirvede bir toplantımız var, herkes orada beni bekliyor, onlara gideceğim» dedi. Süleyman’ın beni kontrol etmeye çalıştığını ve kiminle geldiğimi bulmak istediğini anladım.
«Neden hala evlenmedim biliyor musunuz?» Süleyman aniden sordu. Ağzımda bir kaşık tatlıyla dondum. «Bir keresinde bana kocanı bile bırakacağını yazmıştın, çünkü ben büyük bir aşığım. Bu yüzden benden birine gitmeni istemiyorum. "O zaman kelimelerinin anlamını çok az anladım, bu yüzden Süleyman’ın mantığı bana açık değildi. Fakat hiçbir zaman gereksiz sözleri rüzgara atmadı ve her zaman doğru ve akıllıydı.
Beklenmedik bir şekilde benim için biraz dolgun bir Müslüman kadın, orta siyahların restoranlarına girmiş, hepsi siyah renkte, başörtüsü ile kaplanmış, görünüşünün en başından beri, bütün dünya mütevazi ve göze çarpmayan olmasına rağmen, etrafında dönüyordu. Süleyman masadan atladı ve hemen bütün kadınları bu kadından satın alarak çantaya götürdü ve hemen garsona ulaştırdı. Kadının yüzünü görmedim, çünkü yalnız yan masaya oturdu. Süleyman bana geri döndü. «Ne zaman buluşacaksınız?» Diye sordu Süleyman. Bu kadar habersizce görevden alınmaya hazır değildim. Ayrıca, bir Müslüman kadın bir kafede göründüğü andan itibaren, tüm dünya benim için döndü, bir tür pusluluk çekti ve etrafımda neler olup bittiğini anlamadım. Süleyman’ın bazı akrabalarının burada toplanmaya başladığını ve onlarla henüz planlarını yapmadığımı fark ettim. İki yıl sonra, bunların hepsinin akrabası olmadığını, eşinin Süleyman’a karşı beş mahkemeyi açmasaydım, varlığını asla bilemeyeceğimi, bana göstereceği ortaya çıkacak. Ama iki yıl sonra olacak… Ve şimdi masadan yükseldim.
«Tatlı için çok teşekkür ederim, Süleyman. Seni gördüğüme sevindim», Süleyman’a teşekkür ettim ve neredeyse onu öptüm ya da kucaklayamadığım için kükrediyordum. Bana başını salladı. Yürüyen merdivene çıktım, arkadaşlarım beni bekliyordu.
«Sana neler oluyor, Maria?» Diye sordu Ömer.
«Burada kimseyle tanışmak istemiyorum ve istemiyorum, Ömer, sadece sinemaya gidelim» diyen bacaklarım kısıktı, ve sonunda anlayacak kimsenin olmadığı sessiz bir yerde oturmak istedim. bana ne olur İki dakika içinde başlayan bir sonraki oturumun biletlerini aldık ve koltuktaki son sırada merkeze oturduk. Tabii ki Ömer, burada hiçbir film izlemeyeceğimi anlamıştı.
«Sana neler oluyor?» Ömer de yine aynı soruyu sordu. Sadece hıçkırarak ağladım, gözyaşlarımın içinde bir gözyaşı yuvarlandı, etrafımda hiçbir şey görmedim, bir çeşit peçe beni sardı ve gözyaşları daha önce benimle olan her şeyin temizliği olarak geldi.
«Ömer, İslam’a dönüştürmek istiyorum» diye fısıldadım. Ömer’in gözleri genişledi.
«Bunun çok ciddi bir karar olduğunu anlıyor musun Maria?»
«Evet, bugün İslam’ı kabul etmek istiyorum, yakında bir cami var mı?»
«Seni Tuzla’daki özel bir camiye götüreceğim. Mendiliniz var mı? Kafanı örtmelisin, «diye şiddetle tavsiye etti Ömer.
«Evet, elbette». Mendilimi boynumdan aldım ve başımın üstüne fırlattım.
«Öyle değil, bayanlar odasına gidip kız kardeşimin giydiği gibi bağla, hatırlıyor musun?»
«Evet, güzel». Sinema salonunu neredeyse filmin ortasında bıraktık. Bu arada, bir fular bağlamaya ve uzun bir tişört üzerinde bir ceket giyip bütün düğmelere tutturdum. Aşağıya indik, Süleyman’ın pencereden bana baktığını hissettim, çünkü gözümün köşesinden hala onu bıraktığım masada oturduğunu fark ettim. Gördüğünden duyduğu meraktan çok etkilendiğini biliyordum: ilk önce arkadaşımdan, ikinci olarak da alışveriş merkezinden çıktığım gerçeğinden. Dönmeden yürüdüm. Ömer ile arabaya bindik ve Tuzla’ya gittik. Tuzla, İstanbul eteklerinde küçük, sakin bir bölgedir. Eski camiye Evliya Çelebi Cami’ye vardık. İçinde ruh yoktu. Ömer beni kadınlar bölümüne götürdü ve nasıl dua edeceğimi öğretti. Dua ederken, benim için Kuran’ın beş ana sütununu ve günlük duaların ana dualarını not defterinde yazdı. Dışarı çıktık.
«Hadi gidelim, seni ailemle tanıştıracağım, kız kardeşlerime sana hijabın nasıl düzgün şekilde bağlanacağını ve giyileceğini öğretmeni istiyorum» dedi ve benim için arabanın kapısını açtı ve ön koltukta oturdu. İçinde bir camiyi ziyaret ettikten sonra huzur ve sükunet sağladım. Hayatımda yeni bir önemli aşama başladığını fark ettim. Ancak Süleyman’ın yakın zamanda bana anlattığı yolun başlangıcında ne kadar olduğumu bile bilmiyordum.
Fotoğraflar kendileri tarafından toplanmaya başladı, zaten koleksiyonda 35. İstanbul’daki Rus okulumuza geldiğimde ve müdüründen neredeyse bir yıl sonra Rus okulunda «İki Ülkeye Tek Kalp» adlı resim ve fotoğraf sergisi açmasını istedim. Uçağın düşmesi, Ekim 2016’da, Vakfımız koleksiyonumuzdan 9 resim, yine de Devlet Polaris’te ulusal sanat kültürü bölümünün başında bulunan St. Petersburglu bir Rus sanatçı olan büyüleyici Alevtina ile birlikte İstanbul’a uçtu. cademia, şimdi Rus Devlet Hidrometeoroloji Üniversitesi’ni yeniden adlandırdı. Bu adı zorlukla söyleyemedim…
Havalimanına varışta, Alevtina Vakfın tüm klasörlerini ellerimden indirdi ve resimlerle bir el arabasıyla şoförümüze teslim etti.
«Size nasıl uçmak istediğimi anlıyor musunuz?! Beni çok bekledin, biliyorum! ”– bu yüksek ses her yerde duyulabilirdi ve onu tanımak imkansızdı, bir kadının güçlü sesi, yaşam gücü ile patladı, bomba, bütün departmanı sutra yapan kadın.
……………………………………………………………………………………………
Temmuz 2017 Sabahları iş için Antalya Kültür Merkezi’ne, oradan da Vakfımızın da yardımıyla Rusça bir kitap bölümü açmayı planladığımız şehir kütüphanesine gittim. Birden telefon çaldı. «Süleyman». Şaşırdım ama telefonu açtım.
«Ne istiyorsun, Maria?» – sanki dün ayrıldığımızı söyledi. Süleyman’ı dokuz aydır görmüyoruz.
«Seni istiyorum biliyorsun. Çok özledim,» dürüstçe itiraf ettim.
«İyi. Muhtemelen yarın sabah ya da bu gece Bakü’ye uçup gideceğim. Eğer ayrılmazsam, bugün seni arayacağım ve akşam buluşacağız.»
«Tamam,» Telefonu kapattım ve neşe için atladım. Saraybosna’daki Süleyman’a ilk kez uçtuğumda, amcası beni alışveriş merkezinin yanına sürükledi, Süleyman ailesinde kendilerinin ne kadar havalı olduğunu ve gurur duyduğunu anlattığım için kendimi uzun zamandır çok sevinçle hatırlamadım. Herkes onu nasıl seviyor. Sonra kulaktan kulağa bir gülümsemem oldu ve uzun zamandır beklenen bir toplantının sevincini umarak yedinci cennetteydim.
Şimdi, uzun bir ayrılıktan sonra, Süleyman’ın sesi bana o kadar yakın ve canım geldi ki, tüm dünyayı benden akan büyük aşkımla kucaklamaya hazırdım ve tüm kalbime uymaya hazır değildi…
Akşam ve ertesi gün, Süleyman beni geri aramadı. Fakat cesaretini kırmadım, özellikle yaz mevsiminde ne kadar meşgul olduğunu biliyordum. İşe İstanbul’a gittim. İstanbul’da beklendiği gibi smska uçtum «Neredesin?»
«Ben İstanbul’dayım».
«Geri döndüğünde, bana yaz».
«Tamam, iki gün sonra döneceğim».
İstanbul’dan Antalya’ya havaalanından döndükten sonra hemen Süleyman’a Vibery’deki konumumu gönderdim.
«Antalya’da mısın?»
«Evet, sadece uçtu».
«Bu akşam bana 21: 00’de gel».
«Nereye?»
«Zigaru’ya».
«Oraya nasıl gideceğim?»
«Geçmene izin vermen için nöbetçi diyeceğim».
«İyi» diye cevap verdim. Bir şeyler bana yanlış yaptığımı ve oraya hiç gitmem gerekmediğini söyledi. Ama akşamları güzel, zemine eteğin içinde, hipnotize olmuş gibi, otel girişinde durdum. Gardiyan, ismimi aradım, gardiyan telefonla hızlıca bir şey sordu: «Süleyman Bey Sizi bekliyor» diye yanıtladı. Resepsiyona gittim, kimlik kartımı yöneticiye verdim, kopyasını almak için ayrılırken Süleyman içeri girdi, şortla ve tişörtle bronzlaştı, doğruca bana gitti. Her zamanki gibi bir dakika harcamak istemedi.
«Merhaba, ne bekliyorsun?»
«Merhaba. Belgelerimin bir kopyasını orada yapıyorlar. Burada çok katı bir yeriniz var, «diye gülümsedi. Hızlıca resepsiyon masasının arkasından yürüdü, kartımı almak istedi, ancak müdür zaten tezgahtan bana geri vermişti. Süleyman çabucak peşimden koştu.
«Benimle gel».
«Nerede?»
«Benim odamda» diye cevap verdi Süleyman. Şaşırdım. Böyle bir olay dönüşümü beklemiyordum. Uzun zamandır görmüyoruz ve görünüşe göre, benden bir şey gizlemeden varlığının güzelliğini bir kerede göstermeye karar verdi. Eşyaları odanın her tarafına dağılmıştı: Tişörtler, şortlar, çoraplar… etrafa baktım, oturacak yer yoktu. Süleyman yatağa oturdu, beni yanına gözleri ile oturmaya davet etti. Ama çıkışa daha yakın durmak için iffetli kaldım.
«Söylesene Maria, beni seven bir kadın nasıl olabilir, Müslüman bir kadın bir erkeğin çıplak fotoğraflarını bir sohbette nasıl gönderebilir?! Kardeşi ne olduğu önemli değil! Cevap ver bana!»
Şaşırdım, neredeyse bir yıl önce, son tatilde, Kurban Bayram, Süleyman’ın küçük erkek kardeşi, onu Almanya’dan Antalya’da dinlenmek için ziyarete geldiğinde, benimle Facebook’ta bir habercide bir mesaj yolladı, benimle buluşmak istedi.
Ağabeyim beni İstanbul’dan Antalya’ya bir hafta sonu dinlenmeye davet etti ve orada her şeyin mümkün olduğunu temin etti, çünkü ağabeyi Genel Müdürü. O zaman Hassan kim olduğumu bilmiyordu. Hiçbir şey bilmiyordu. Sadece erkek kibritini eğlendirmek istedi. Sohbetteki Alman telefon numarasını bana gönderirken, numaramı bekliyordu. Sonra beni Viber’e ekledi ve oteldeki bronzlaşmış fotoğraflarından sonra Zigar, erkeksi doğasının güzelliğini bir sonraki üyeye davet ederek onu katılmaya davet etti. Şok oldum Ve elbette, bu fotoğrafları derhal ağabeyi Süleyman’a gönderdim: «Kime uçmam gerektiğini bilmiyorum. Şimdi iki kardeş de beni dinlenmek için Zigar’a uçmaya davet ediyor. ” Süleyman sonra hızlı bir şekilde benimle çevrimiçi iletişim kurduğu yerden kafeden atladı ve benimle Antalya havaalanında buluşacak olan kardeşi için bir dayak düzenledi. Sonra benim yüzümden çok fazla kavga ettiler ve muhtemelen savaşacaklardı… Aralarında hikayenin neyin sona erdiğini, belli ki, aylarca uzlaşma olduğunu bilmiyordum. Ama şimdi Süleyman’ın yanında dururken «partide», bu hikayeyi neredeyse bir yıl önce hatırlamasına şaşırdım… Düşüncede dondum.
«Cevap ver bana!» – çok uzaklardan bir ses geldi.
«Benimle şimdi bunun hakkında konuşmak ister misin, Süleyman?» Diye sordum. «Bilmiyorum, kardeşin beni Facebook’ta buldu ve ilkini yazdı. Gerisini biliyorsun.»
«Bana yalan söyleme!» – Süleyman kızdı, her şeyin o kadar ileri gidebileceğini düşünmüyordu. Ama sonra bilmiyordu ve ben de gelecekte bizi yönlendireceği yeri ben.
«Sizlere» İki Ülkeye Bir Yürek «sergimizin bir kataloğunu getirdim. Türk kahvesi içeceğim, umarım eskisi kadar lezzetlidir ve siz katalogumuza bakarken. Sonra istersen buluşuruz. ” Süleyman böyle bir olayda şaşırdı. Ve hiçbir şey almaya vakti yoktu, harika sergimizin kataloğunu masasında bırakıp dışarı çıktım. Deniz kenarındaki favori bara gittim, burada lezzetli Türk kahvesi hazırladılar. Sıcak ağustos gecesi, barda güzel müzik, türk kahvesi sipariş ettim. Nişastalı gömlekli bir garson, çabucak bana Türk lokumu ve soğuk su ile bir kahve getirdi. Ben eğlendim. Her şeyin tamamen farklı olması gerektiğini düşündüm, bu kadar uzun bir ayrılıktan sonra Süleyman’la görüşmemiz bile aklıma gelmedi.
«Neredesin? Seni bekliyorum, acele et». Aniden bir mesaj Süleyman’dan Viber’a getirildi.
«Ben kahve içiyorum, hala senin için aynı» dedim.
«Bu senin doğum günü bir hediyesi. Kahveni bitir ve daha hızlı gel».
«Doğum günüm bir hafta içinde, Süleyman. Kataloğa baktın mı?» Diye cevapladım.
«Hayır. Gel, bana yüksek sesle oku». Kahvemi bitirdim ve kalktım, geri dönmek istemedim ama kibarca vedalaşmaya gittim. Süleyman ihtiyatla arkamda yürüdü ve kapıyı bir anahtarla kilitledi. Kesinlikle hoşuma gitmedi, çünkü artık burada planlarımın bir parçası değildi. Ama arkadan bana yaklaştı ve baştan ayağa kokladı, kokunun hala benim olduğundan ve onu sevenle aynı olduğumdan emin olarak, bu gece ona geldi. Bana belimin etrafına sarıldı ve boynumu öpmeye başladı, bluzumu çıkardı. Direndim.
«Ne yapıyorsun? Bırak gideyim».
«Bana bir daha asla yalan söyleme. Neden bana geldin? Beni istiyorsun», dedi aniden eteğimi yukarı çekti ve parmaklarını kasık boyunca geçirdi.
«Bak, hepsini ıslak, bir şelale gibisin» diye sırıttı. Anında yatağdaydık, kendimi zaten çıplak buldum. Süleyman aniden bacaklarımı açtı ve bana girdi.
«Beni özlediğini söyle», tonu direnç önermiyordu.
«Evet».
«Bena özlediğini söyle», diye ısrar etti.
«Evet, seni özledim. Çok». Ona yalan söyleyemedim. Memnun, beni daha da öfkeyle öpmeye başladı, bu birkaç saat sürdü. Zaten çok geç oldu. Süleyman, daha önce olduğu gibi, ellerimi beline koydu.
«Bana sihirli masajını yap». İtaat ettim. Çok mutluydu. Ona dokunduğumda hep sevdi. Sıcak ellerim sırtındaki dövmesinin üstüne uzandı, geniş omuzlarının üzerinden sallanan kanatlarını vurmayı çok severdim.
«Geç oldu, gitmeliyim», aniden anladım. Süleyman şaşırdı.
«Size bir sürücü vereceğim, ona adresinizi söyleyeceksiniz. Şimdi Antalya’da nerede yaşıyorsun? Seni doğruca eve götürecek».
«Güzel».
«İşe gitmek zorundayım».
«Çok geç?» Diye merak ettim.
«Evet». Şoförünü ararken hemen giyindim. Süleyman beni öptü, her zamanki gibi rahibe veda etti. Evde hemen uyuyakaldım. Bir hafta sonra, tekrar gelmem için beni aradı, hepsi tekrar oldu. Çok geçmeden, deniz kenarında Beldibi’de portakal bahçeli küçük bir yazlık evde Süleyman’a yaklaştım. Orada onarım yapacağımı ve kışı sessizce geçireceğimi düşündüm. Süleyman buna karşıydı. Tatilin ilk gününde beni ziyarete geldiğinde, Kurban Bayram derhal protesto etti:
«Hiç kışın burada bulundun mu?» Burada neler olduğunu hayal edebiliyor musun, Maria?»
«Hayır Ancak burada ne sakin, ne de iyi, bence turistler, sizi rahatsız edebilecek hiç kimse yok».
«Bilmiyorum, sana iyi şanslar diliyorum!» Ve o her zamanki gibi işten ayrıldı.
Birkaç kez aynı formatta tanıştık, bağlı kalmadan seks. Buna bir son vermenin zamanının geldiğini biliyordum, uzun zamandır bu ilişki biçimini beğenmedim. Bir kez daha, her zamanki gibi, kendimi en son kendimi açıklamak için Süleyman’a geldiğime inandım. Ancak hiçbir açıklama yapılmadı. O akşam Süleyman kendini kötü hissetti, aktif seksten sonra şiddetli kustu, yaklaşık 20 dakika tuvalete sıkışıp kaldı, ayrıldıktan sonra bana şöyle dedi: «Kendimi çok kötü hissediyorum, hepsi böbrek taşları yüzünden.»
Şaşırdım, sağlık problemi olduğunu düşünemedim bile. Ve dışarıdan yanlış bir müdahaleden şüphelendim, ilişkilerimiz her zaman inanılmaz engellerle çok şüpheli bir şekilde gelişiyordu.
«Buna ne kadar zaman başladınız?» Diye sordum Süleyman’a.
«Üç ya da dört ay,» diye cevaplayarak şaşkınlıkla.
«Türkiye’nin güçlü bir ilacı var.» İstanbul’da bir lazer ameliyatınız olmalı, taşlar ezilmiş olacak, aynı gün eve gitmenize izin verilecek ve daha sonra kum idrarla kolayca dışarı çıkacaktır».
«Biliyorum», Süleyman ekşitmeden geçti. O gece ondan çok geç evden ayrıldım, sabah üçte taksiyle.
Ertesi gün onu aramak ve nasıl hissettiğini sormak istedim, ancak Süleyman’ın telefonu sessizdi. İstanbul’a gittiğini öğrendim, birkaç haftalığına gitti. Ekim. Sezon bitti, turistler gitti, otel kış dönemi için gelecek yıla kadar kapalı. Doğum gününden iki gün önce, Süleyman benden gelmemi istedi, ama meşguldüm ve onu göremedim. İtaatsizlik ettiğimde her zamanki gibi kızmıştı. Doğum günün kutlu olsun, onu tebrik etmedim. Süleyman her zaman bana şöyle dedi: «Hiçbir bayramı ya da doğum gününü kutlamıyorum, bunu biliyorsun, Maria. Sadece başlıca Müslüman bayramları, Ramazan ve Kurban Bayram».
Soğuk Rusya’ya uçtu. Birkaç hafta önce geri döndü ve hemen buluşmak istedim. Ben de her zaman olduğu gibi, tüm bunların en son zaman olduğuna inanıyorum ve bir daha asla gece misafirine görünmeyeceğime inanıyorum. Bu sefer çok hazırlıklıydım, Süleyman’ın uzun zamandır onunla konuşmak istediğim her şeyi belirttiğim ve ayrıca son ziyaretim olduğunu söylediğim ve artık beni rahatsız etmemenizi istediğim uzun bir mektup yazdım. Onunla asla en içteki hakkında, varlığımın özüyle ilgili konuşamam. Bu nedenle, mektup o zamanki gibi göründüğü gibi onunla olan mantıklı iletişimimin tek seçeneğiydi. Ben birçok yönden yanılmışım. O zaman onun gibi göremedim ve hissedemedim. Daha sonra, bunu daha büyük ölçüde keşfedeceğim, doğal yeteneklerim, çıkma ve açıklık artacak.
Ayrıca, uzun süredir sert uyuşturucularda oturan bir insanın, etrafındakilerle ilişkili olarak kendisini yeterince gösteremediği, bu nedenle de her an onlardan kaçabileceği de bana açık olacak.
Bazen daha fazla takip etmemiz gereken yerlere gideriz ve yolculuğumuza devam ederiz. Gücün sona erdiği yerde, ikinci nefes dua ile açılır, yorgunluk ve halsizlik inançla iyileşir, dayanıklılık aklın gücü ile temperlenir.
Yolda sana kim güç veriyor? Hücrelerinizi temiz hava ile kim dolduruyor? Senden önce bütün kapıları ve fırsatları açan hayatın şarkısı kim?
Tanrı.
Onun gücü sınırsızdır, O’na en derin tövbe ile gelen kim olursa olsun, her zaman kimseyi affeder ve kabul eder…
Dualarımda güçlüydüm.
2016’da bir akşam, dağ yolu boyunca Süleyman’a geçiyordum. Taksi şoförü bana «nereliyim» diye sordu ve beni buraya neyin getirdiğini sordu. Kim olduğunu cevapladım. Taksi şoförü sırıttı… Bir sigara yaktı ve yolda hikayesini başlattı. Kaşlarım şaşkınlıkla yükseldi: Süleyman’ı ve tüm ailesini tanıyordu. Sanki Tanrı beni bu arabaya koymuş ya da bu akşam benim için yollamış.
«Ayşe Hanım’ı tanıyor musun?» Şoföre sordu.
«Hayır, tanıdık değil».
«Bu onun karısı, ailesiyle birlikte, sonra yüksek sesle ve şiddetle kavga edip gitti, ama bu yıl uzlaştı ve tekrar otele döndü.» Sessizdim.
Pulsuz fraqment bitdi.