Kitabı oxu: «Bayrisch durchs Jahr»

Şrift:


Meinem lieben Vater Josef Zöpfl †

HELMUT ZÖPFL

BAYRISCH DURCHS JAHR

ZEICHNUNGEN

VON

HANS MÜLLER-SCHNUTTENBACH


Vollständige E-Book-Ausgabe der im Rosenheimer Verlagshaus erschienenen Sonderausgabe 2000

Die Sonderausgabe ist leicht gekürzt.

© 2021 Rosenheimer Verlagshaus GmbH & Co. KG, Rosenheim

www.rosenheimer.com

Titelbild: Günter Standl, Laufen

Illustrationen: Hans Müller-Schnuttenbach

Der Verlag dankt der Stadt Rosenheim, in deren Besitz sich die im Innenteil abgedruckten Zeichnungen von Hans Müller-Schnuttenbach befinden, für die Überlassung.

eISBN 978-3-475-54913-7 (epub)

Inhalt

D’ Sonna scheint scho wärmer

Kimm, Sonna

Fruahjahr

Aprilzeit

Und der Kirschbaum, der blüaht

Gfrei di, daß’ blüaht

Träume

Rückerinnerung

Lang war der Tag

Vom Jahr is Halbzeit

Um de Zeit lieg i gern im Gras

Wiara Spur im Sand

Unterm Baam

De Sonna brennt

A wengerl a Sonna

Urlaub

De Wolkn

No hängt der Baum

Vorm Gwitter

Was i ausm Urlaub mitbracht hab

D’ Ferien san rum

Der Sommer is umma

Und a blauweißer Himme

Der letzte Sommer

Lang war der Sommer

’s Jahr hoaßt jetzt Herbst

Herbstln duats

Über de Stoppeln

A bunter Tupfer

Wiesnfreudn

Der Spätherbst kimmt

Spätherbst

Die letztn Blattln

Allsamt fallt

Novembertag

Abgesang

Im Friedhof

De Flockn falln

De Zeit vergeht

Gschneibt hats

’s Jahr is müad

As Land liegt zuadeckt unterm Schnee

Zuaschaung

’s neue Jahr

Der Februar geht Maschkera

Freier Tag

Vergessn

Wünsche

Was i gern doa daad

De Zeit war schee

Mei Schuiweg

A Gruaß von gestern

Der Häuptling Abendwind

Nacht werds

Fragen

Bleib bei mir

As Lebn

Vergleich

Was samma denn scho

Bloß a Nama mit am schwarzn Rand rum

Grüaß di Gott, Bruader Tod

Regntropfn

Bayerische Messe

Zum Eingang

Zum Gloria

Zwischengesang

Fürbitten

Zum Sanktus

Zum Agnus Dei

Während der Kommunion

Danklied nach der Kommunion

Nach dem Segen

D’ Sonna scheint scho wärmer

D’ Wiesn san no a weng baazig

und aa no net grad bsonders grün,

d’Leut san oiwei no recht kaasig,

san halbert no im Winter drübn.

Trotzdem: d’Sonna scheint scho wärmer,

öfter waht a lauer Wind,

und mancher traut se hematärme

scho auf d’Straßn auße gschwind.

Kniastrümpf derf da Franze oziagn,

wenn er jetzt spazieren geht,

mit da Muatta und mitm Vata

an de Sonntagnachmittäg.

Überall da treibts und rührt ses:

in der Erdn, in de Bäum,

überall da wachsts und blüahts jetzt,

nix will mehr beim Altn bleim.

Zu eppas treibts jetzt fast an jedn.

Und der Bäckerlehrling Jo,

der sonst z’faul is fast zum Redn,

fangt sogar zum Dichtn o.

Er dicht’, wie er es öfters glesn,

von Liebe, Sehnsucht, Leid und Schmerz,

von einem vielgeliebten Wesen,

vom Frühlingsrausch in seinem Herz.

Im Radio spuins Frühlingslieder,

im Gartn liegt a gfärbtes Ei.

’s is jedes Jahr desselbe wieder,

und jeds Jahr is desselbe neu.



Kimm, Sonna

Kimm, Sonna, schleckn weg, an Schnee

und laß as Frühjahr raus!

Stehts auf von euerm Kanapee,

ziagts eure Schlappschuah aus!

Schalts euern Fernsehkrimi ab,

werfts euch in euer Gluft,

gehts weiter, setzts euch scho in Trab,

kommts mit in d’ frische Luft!

Schaugts nur a bisserl umanand,

kannt sei, daß scho w as blüaht

und daß se aa bei euch z’letzt dann

vielleicht wo eppas rüahrt!

Fruahjahr

Spürst, wia se alls mit Lebn wieder fuit,

wia des Helle dem Dunkeln de Schau wieder stuit?

Wia d’ Sonn wieder wärmt und de Kältn vertreibt,

wia nix mehr grau und gstarrig jetzt bleibt?

Wia kaum mehr was an Winterschlaf denkt,

sondern alls um uns rum se ins Lebn wieder drängt?

Wia grün und lebendig de Welt wieder werd,

wenn ma grad richtig aufpaßt, hischaugt und hört?

Drum gfreu di am Lebn und freu di am Heut,

denk net bloß ans Gestern und Morgn de ganz Zeit!

Wer oiwei bloß vom ganz großn Glück traamt,

hat oft überm Traama aa s’kloane versaamt.

Wennst lurst richtig, findtst überall a kloans Stück,

an Tupfer, an Schimmer, an Glanzer vom Glück.

Aprilzeit

Im Lesebüacherl lesen’s grad

a Stückl vom April,

der wo die blädsten Einfäll hat

und grad macht, was er will.

Tatsächlich: S’rengt und schneibt bald drauf,

nach Hagl Sonnaschein,

s’gfriert zua und taut glei wieder auf.

S’Wetter schlagt Purzelbäum.

Am Ersten rennt ums »I-bi-dum«

da batschert Huber Wast

in d’nächste Apothekn num.

- Sei Freind lacht se an Ast.

De Karwoch kimmt, de traurig Zeit,

doch dauert’s ewig net.

Und’s Osterfest steht scho bereit,

wo’s wieder aufwärts geht.

… Ob schee, ob greislich, — nix bleibt lang.

Alls wechselt, geht vorbei.

Nur d’Zeit geht schnurstrax stur ihrn Gang

… und bald is erster Mai.

Und der Kirschbaum, der blüaht

Und as Jahr is so jung,

und der Kirschbaum, der blüaht

und a Deandl a kloans

singt im Gras drin a Liad.

Und der Kirschbaum, der blüaht.

’S is Fruahjahr im Land,

und a Bursch halt a Madl

verliabt an der Hand.

Und Früahjahr is worn,

und der Kirschbaum, der blüaht.

Spuit a Frau mit ihrm Kind

und werd gar net müad.

Und der Kirschbaum, der blüaht,

und so jung is as Jahr.

A Weiberl sitzt drunter

mit eisgraue Haar.

Und summt vor se hi

a ganz a alts Liad.

Und as Jahr is so jung

und der Kirschbaum, der blüaht.


Gfrei di, daß’ blüaht

Wenn’s draußn treibt und sproßt und blüaht,

wost hischaugst, ma an Frühling spürt,

net siegt nur, sondern riacht und hört,

und wenn dir dann ganz anders werd,

dann möchst am liabstn sagn: bleib steh,

dua ma den Gfalln, tua net vergeh!

Aber du woaßt as ja selber: du haltst nix zrück,

as Glück is halt nur a Augenblick:

Kaum denkst richtig dro,

is’ scho auf und davo,

je mehr ma’s bedenkt, desto mehr is’ verschenkt.

Gfrei di, daß’ blüaht,

sing mit bei dem Liad,

vom Vogerl am Baum,

traam’n mit den Traum,

rundumerdum,

spreiz di net, kumm:

wärm di am Liacht

und schnauf ei, bals guat riacht!

… de Blütn falln vom Baum und Strauch.

Was blüaht hat, is verblüaht.

Der Mai vergeht, du haltst’s net auf…

Gfrei di, daß’ Sommer wird!

Träume

Früahra bin i öfter als kloaner Bua

zu a Wiesn higanga in aller Ruah

und hab mi dort higlegt eine ins Gras,

hab de Wolkn nachgschaut und traamt irgendwas.

Hab traamt aa von später, von der ganz großn Welt,

von Wolkenkratzer, große Autos und Geld.

… Jetzt sitz i in am Wolknkratzer ganz obn,

und wenn i nausschaug von am Fenster da drobn,

na sieg i dort hintn ganz ganz weit weg

a Stückl a Wiesn, an kloan grüna Fleck.

Und dann traam i oft wieder, und dann sieg i im Traum

mi drin liegn im Gras und de Wolkn nachschaun.


Rückerinnerung

Schee warm is’ scho gwen

an der Isar heut drunt.

Unterm Strauch bin i gleng

a oan a zwoa Stund.

Zruck hab i mi traamt,

weit zruck vom Heut,

zruck hinter de siebn Berg

in d’Vergangenheit.

Hab mit meine Freund nomoi Fangsterl gspuit

und mit de Schneeballn auf d’Madln zuit.

Hab Gasse führn derfa unserm Nachbarn sein Hund

und d’Hausaufgab abgschriebn schnell vor der Stund.

Hab nomal tanzt mit dem langa dürrn Gstell

in der erstn Tanzstund, weil i zwenig schnell

mit meine Ledersohln wegkumma bin,

und sie war als oanzige übrig no bliebn.

Bin nomal gseßn mit dir unterm Baum

und hab, was i sagn wollt, mir sagn net traun.

… Wach bin i worn

nach a Stund so a zwoa.

Mi hat’s a weng gfrorn,

und i war alloa.


Lang war der Tag

Lang war der Tag,

hoaß und voll Plag.

Jetzt geht er z’End.

Und mir hockn unterm Kastanienbaum

im Wirtsgartn drent.

Sitzn da beim Bier und beim Leberkaas, lacha und redn über irgendwas:

über Gott und die Welt, über andere Leut

und gfreun uns grad,

weils uns alls no so gfreut.

Wenn’s von untn a wengerl hera ziagt,

wenn ma a bißl a Ganshaut kriagt,

ziag i mei Joppn o, zahl und geh hoam.

Und i gfreu mi beim Hoamgeh scho

wieder auf moang.

Vom Jahr is Halbzeit

Vom Jahr is Halbzeit jetzat scho,

net allzuvui bleibt zruck,

s’liegn höchstens wia im Fundbüro

vom Gestern a paar Stuck.

Vom Januar der g’frorne Zeh’,

der wo jetzt oiwei juckt,

vom Frühjahrsmarsch rund um an See,

a Hühneraug, des druckt.

A falsche Nummer von mein Flirt

beim Ball im Haus der Kunst,

wo se nur d’Zeitansage rührt,

a Rheuma, des mi hundst.

… As Sonnwendfeier lustig brennt

in der Johannisnacht.

Ma hupft und halt se bei de Händ,

singt Liader, tanzt und lacht.

De Flamma brennt in Himme nei

und leucht grad, weils verbrennt.

Was sei wui, muaß Vergeh oiwei,

D’Zeit is grad Zeit, weils rennt.

Um de Zeit lieg i gern im Gras

Um de Zeit lieg i gern im Gras

und duselt vor mi hin,

traam dann a weng von irgendwas

und freu mi, daß i bin.

Da horch i auf des Staade hi,

an dem oan sonst nix liegt,

und an dem Kloana gfreu i mi,

des wo ma sonst net siegt.

I gfreu mi, daß so bacherlwarm

de Sonna rascheint heut,

bin richtig faul und rühr mi kaum,

dua nix, verdua nur d’Zeit.

Heut laß i alle Viere grad,

heut reg i mi net auf.

I laß mi treibn und halt mi staad

und laß der Zeit ihrn Lauf.

Wiara Spur im Sand

I marschier im Urlaub entlang oft am Strand,

neben mir, da schlagt se as Meer,

ziag mit meine Stapfa im naßn Sand

a Fußspur hinter mir her.

Doch nachara Zeit, wenn i s’zruckgeh de Streck,

is der Sand so glatt wia zuvor,

is ins Nix alls verschwundn, von de Welln wegagschleckt,

nach a Zeit wischt de Zeit jede Spur.

Und plagst di aa no so bei all deine Schritt,

de Zeit, de hat Zeit mehr wia vui. Koana, der morgn geht, siegt von dir nur oan Tritt.

Du bist nix in der Zeit ihram Spui.


Unterm Baam

Unterm Baam samma glegn

so a Stund wohl a drei.

Spät im Sommer is gwen

und alls war no neu.

Ham uns kennt no net lang,

nur a anderthalb Woch.

Hättn uns ghabt vui zum sagn,

warn recht staad aber doch.


Durch de ganze Zeit weg,

de zwoara drei Stund,

is a Dracha drom gschwebt

— ganz weit weg und so bunt

Is Herbst so schnell worn,

und mia ham uns aa glei

aus de Augn verlorn

für wahrscheinli oiwei.

Und Früahjahr is worn

und Sommer is gwen.

Bin oft unterm Baum

mit am Madl no glegn.

Denk zruck aber doch

alloa an de Zeit.

Siegn schwebn oiwei noch

— bunt und weg so vui weit.

De Sonna brennt

De Sonna brennt und d’Leut de schwitzn,

es staubt, wenn wo a Auterl fahrt.

A jeder jammert zwengs der Hitzn,

waar froh, wenns wieder renga dad.

Ma gfreut se aufn Abnd, wenns kühl is,

legt se in Schattn wo ins Gras.

Was aber jetzt as höchste Gfühl is,

des is fürn Durst a Radlermaß.

Am Sonntag geht ma weg zum Badn

an d’Isar und am Baggersee.

Zum Segln duad der Gagge radln

und moant er ghört zur Hautevolee.

Im Gartn giaßns voller Eifer.

Bald werd se jetzt de Plag auszahln.

As Obst werd langsam oiwei reifer

und denkt a bißl scho ans Abefalln.

Pulsuz fraqment bitdi.

19 ₼

Janr və etiketlər

Yaş həddi:
0+
Həcm:
49 səh. 30 illustrasiyalar
ISBN:
9783475549137
Müəllif hüququ sahibi:
Bookwire
Yükləmə formatı:

Oxşar kitablar