Kitabı oxu: «Bayrisch durchs Jahr»

Meinem lieben Vater Josef Zöpfl †
HELMUT ZÖPFL
BAYRISCH DURCHS JAHR
ZEICHNUNGEN
VON
HANS MÜLLER-SCHNUTTENBACH

Vollständige E-Book-Ausgabe der im Rosenheimer Verlagshaus erschienenen Sonderausgabe 2000
Die Sonderausgabe ist leicht gekürzt.
© 2021 Rosenheimer Verlagshaus GmbH & Co. KG, Rosenheim
www.rosenheimer.com
Titelbild: Günter Standl, Laufen
Illustrationen: Hans Müller-Schnuttenbach
Der Verlag dankt der Stadt Rosenheim, in deren Besitz sich die im Innenteil abgedruckten Zeichnungen von Hans Müller-Schnuttenbach befinden, für die Überlassung.
eISBN 978-3-475-54913-7 (epub)
Inhalt
D’ Sonna scheint scho wärmer
Kimm, Sonna
Fruahjahr
Aprilzeit
Und der Kirschbaum, der blüaht
Gfrei di, daß’ blüaht
Träume
Rückerinnerung
Lang war der Tag
Vom Jahr is Halbzeit
Um de Zeit lieg i gern im Gras
Wiara Spur im Sand
Unterm Baam
De Sonna brennt
A wengerl a Sonna
Urlaub
De Wolkn
No hängt der Baum
Vorm Gwitter
Was i ausm Urlaub mitbracht hab
D’ Ferien san rum
Der Sommer is umma
Und a blauweißer Himme
Der letzte Sommer
Lang war der Sommer
’s Jahr hoaßt jetzt Herbst
Herbstln duats
Über de Stoppeln
A bunter Tupfer
Wiesnfreudn
Der Spätherbst kimmt
Spätherbst
Die letztn Blattln
Allsamt fallt
Novembertag
Abgesang
Im Friedhof
De Flockn falln
De Zeit vergeht
Gschneibt hats
’s Jahr is müad
As Land liegt zuadeckt unterm Schnee
Zuaschaung
’s neue Jahr
Der Februar geht Maschkera
Freier Tag
Vergessn
Wünsche
Was i gern doa daad
De Zeit war schee
Mei Schuiweg
A Gruaß von gestern
Der Häuptling Abendwind
Nacht werds
Fragen
Bleib bei mir
As Lebn
Vergleich
Was samma denn scho
Bloß a Nama mit am schwarzn Rand rum
Grüaß di Gott, Bruader Tod
Regntropfn
Bayerische Messe
Zum Eingang
Zum Gloria
Zwischengesang
Fürbitten
Zum Sanktus
Zum Agnus Dei
Während der Kommunion
Danklied nach der Kommunion
Nach dem Segen
D’ Sonna scheint scho wärmer
D’ Wiesn san no a weng baazig
und aa no net grad bsonders grün,
d’Leut san oiwei no recht kaasig,
san halbert no im Winter drübn.
Trotzdem: d’Sonna scheint scho wärmer,
öfter waht a lauer Wind,
und mancher traut se hematärme
scho auf d’Straßn auße gschwind.
Kniastrümpf derf da Franze oziagn,
wenn er jetzt spazieren geht,
mit da Muatta und mitm Vata
an de Sonntagnachmittäg.
Überall da treibts und rührt ses:
in der Erdn, in de Bäum,
überall da wachsts und blüahts jetzt,
nix will mehr beim Altn bleim.
Zu eppas treibts jetzt fast an jedn.
Und der Bäckerlehrling Jo,
der sonst z’faul is fast zum Redn,
fangt sogar zum Dichtn o.
Er dicht’, wie er es öfters glesn,
von Liebe, Sehnsucht, Leid und Schmerz,
von einem vielgeliebten Wesen,
vom Frühlingsrausch in seinem Herz.
Im Radio spuins Frühlingslieder,
im Gartn liegt a gfärbtes Ei.
’s is jedes Jahr desselbe wieder,
und jeds Jahr is desselbe neu.


Kimm, Sonna
Kimm, Sonna, schleckn weg, an Schnee
und laß as Frühjahr raus!
Stehts auf von euerm Kanapee,
ziagts eure Schlappschuah aus!
Schalts euern Fernsehkrimi ab,
werfts euch in euer Gluft,
gehts weiter, setzts euch scho in Trab,
kommts mit in d’ frische Luft!
Schaugts nur a bisserl umanand,
kannt sei, daß scho w as blüaht
und daß se aa bei euch z’letzt dann
vielleicht wo eppas rüahrt!
Fruahjahr
Spürst, wia se alls mit Lebn wieder fuit,
wia des Helle dem Dunkeln de Schau wieder stuit?
Wia d’ Sonn wieder wärmt und de Kältn vertreibt,
wia nix mehr grau und gstarrig jetzt bleibt?
Wia kaum mehr was an Winterschlaf denkt,
sondern alls um uns rum se ins Lebn wieder drängt?
Wia grün und lebendig de Welt wieder werd,
wenn ma grad richtig aufpaßt, hischaugt und hört?
Drum gfreu di am Lebn und freu di am Heut,
denk net bloß ans Gestern und Morgn de ganz Zeit!
Wer oiwei bloß vom ganz großn Glück traamt,
hat oft überm Traama aa s’kloane versaamt.
Wennst lurst richtig, findtst überall a kloans Stück,
an Tupfer, an Schimmer, an Glanzer vom Glück.
Aprilzeit
Im Lesebüacherl lesen’s grad
a Stückl vom April,
der wo die blädsten Einfäll hat
und grad macht, was er will.
Tatsächlich: S’rengt und schneibt bald drauf,
nach Hagl Sonnaschein,
s’gfriert zua und taut glei wieder auf.
S’Wetter schlagt Purzelbäum.
Am Ersten rennt ums »I-bi-dum«
da batschert Huber Wast
in d’nächste Apothekn num.
- Sei Freind lacht se an Ast.
De Karwoch kimmt, de traurig Zeit,
doch dauert’s ewig net.
Und’s Osterfest steht scho bereit,
wo’s wieder aufwärts geht.
… Ob schee, ob greislich, — nix bleibt lang.
Alls wechselt, geht vorbei.
Nur d’Zeit geht schnurstrax stur ihrn Gang
… und bald is erster Mai.
Und der Kirschbaum, der blüaht
Und as Jahr is so jung,
und der Kirschbaum, der blüaht
und a Deandl a kloans
singt im Gras drin a Liad.
Und der Kirschbaum, der blüaht.
’S is Fruahjahr im Land,
und a Bursch halt a Madl
verliabt an der Hand.
Und Früahjahr is worn,
und der Kirschbaum, der blüaht.
Spuit a Frau mit ihrm Kind
und werd gar net müad.
Und der Kirschbaum, der blüaht,
und so jung is as Jahr.
A Weiberl sitzt drunter
mit eisgraue Haar.
Und summt vor se hi
a ganz a alts Liad.
Und as Jahr is so jung
und der Kirschbaum, der blüaht.

Gfrei di, daß’ blüaht
Wenn’s draußn treibt und sproßt und blüaht,
wost hischaugst, ma an Frühling spürt,
net siegt nur, sondern riacht und hört,
und wenn dir dann ganz anders werd,
dann möchst am liabstn sagn: bleib steh,
dua ma den Gfalln, tua net vergeh!
Aber du woaßt as ja selber: du haltst nix zrück,
as Glück is halt nur a Augenblick:
Kaum denkst richtig dro,
is’ scho auf und davo,
je mehr ma’s bedenkt, desto mehr is’ verschenkt.
Gfrei di, daß’ blüaht,
sing mit bei dem Liad,
vom Vogerl am Baum,
traam’n mit den Traum,
rundumerdum,
spreiz di net, kumm:
wärm di am Liacht
und schnauf ei, bals guat riacht!
… de Blütn falln vom Baum und Strauch.
Was blüaht hat, is verblüaht.
Der Mai vergeht, du haltst’s net auf…
Gfrei di, daß’ Sommer wird!
Träume
Früahra bin i öfter als kloaner Bua
zu a Wiesn higanga in aller Ruah
und hab mi dort higlegt eine ins Gras,
hab de Wolkn nachgschaut und traamt irgendwas.
Hab traamt aa von später, von der ganz großn Welt,
von Wolkenkratzer, große Autos und Geld.
… Jetzt sitz i in am Wolknkratzer ganz obn,
und wenn i nausschaug von am Fenster da drobn,
na sieg i dort hintn ganz ganz weit weg
a Stückl a Wiesn, an kloan grüna Fleck.
Und dann traam i oft wieder, und dann sieg i im Traum
mi drin liegn im Gras und de Wolkn nachschaun.

Rückerinnerung
Schee warm is’ scho gwen
an der Isar heut drunt.
Unterm Strauch bin i gleng
a oan a zwoa Stund.
Zruck hab i mi traamt,
weit zruck vom Heut,
zruck hinter de siebn Berg
in d’Vergangenheit.
Hab mit meine Freund nomoi Fangsterl gspuit
und mit de Schneeballn auf d’Madln zuit.
Hab Gasse führn derfa unserm Nachbarn sein Hund
und d’Hausaufgab abgschriebn schnell vor der Stund.
Hab nomal tanzt mit dem langa dürrn Gstell
in der erstn Tanzstund, weil i zwenig schnell
mit meine Ledersohln wegkumma bin,
und sie war als oanzige übrig no bliebn.
Bin nomal gseßn mit dir unterm Baum
und hab, was i sagn wollt, mir sagn net traun.
… Wach bin i worn
nach a Stund so a zwoa.
Mi hat’s a weng gfrorn,
und i war alloa.

Lang war der Tag
Lang war der Tag,
hoaß und voll Plag.
Jetzt geht er z’End.
Und mir hockn unterm Kastanienbaum
im Wirtsgartn drent.
Sitzn da beim Bier und beim Leberkaas, lacha und redn über irgendwas:
über Gott und die Welt, über andere Leut
und gfreun uns grad,
weils uns alls no so gfreut.
Wenn’s von untn a wengerl hera ziagt,
wenn ma a bißl a Ganshaut kriagt,
ziag i mei Joppn o, zahl und geh hoam.
Und i gfreu mi beim Hoamgeh scho
wieder auf moang.
Vom Jahr is Halbzeit
Vom Jahr is Halbzeit jetzat scho,
net allzuvui bleibt zruck,
s’liegn höchstens wia im Fundbüro
vom Gestern a paar Stuck.
Vom Januar der g’frorne Zeh’,
der wo jetzt oiwei juckt,
vom Frühjahrsmarsch rund um an See,
a Hühneraug, des druckt.
A falsche Nummer von mein Flirt
beim Ball im Haus der Kunst,
wo se nur d’Zeitansage rührt,
a Rheuma, des mi hundst.
… As Sonnwendfeier lustig brennt
in der Johannisnacht.
Ma hupft und halt se bei de Händ,
singt Liader, tanzt und lacht.
De Flamma brennt in Himme nei
und leucht grad, weils verbrennt.
Was sei wui, muaß Vergeh oiwei,
D’Zeit is grad Zeit, weils rennt.
Um de Zeit lieg i gern im Gras
Um de Zeit lieg i gern im Gras
und duselt vor mi hin,
traam dann a weng von irgendwas
und freu mi, daß i bin.
Da horch i auf des Staade hi,
an dem oan sonst nix liegt,
und an dem Kloana gfreu i mi,
des wo ma sonst net siegt.
I gfreu mi, daß so bacherlwarm
de Sonna rascheint heut,
bin richtig faul und rühr mi kaum,
dua nix, verdua nur d’Zeit.
Heut laß i alle Viere grad,
heut reg i mi net auf.
I laß mi treibn und halt mi staad
und laß der Zeit ihrn Lauf.
Wiara Spur im Sand
I marschier im Urlaub entlang oft am Strand,
neben mir, da schlagt se as Meer,
ziag mit meine Stapfa im naßn Sand
a Fußspur hinter mir her.
Doch nachara Zeit, wenn i s’zruckgeh de Streck,
is der Sand so glatt wia zuvor,
is ins Nix alls verschwundn, von de Welln wegagschleckt,
nach a Zeit wischt de Zeit jede Spur.
Und plagst di aa no so bei all deine Schritt,
de Zeit, de hat Zeit mehr wia vui. Koana, der morgn geht, siegt von dir nur oan Tritt.
Du bist nix in der Zeit ihram Spui.

Unterm Baam
Unterm Baam samma glegn
so a Stund wohl a drei.
Spät im Sommer is gwen
und alls war no neu.
Ham uns kennt no net lang,
nur a anderthalb Woch.
Hättn uns ghabt vui zum sagn,
warn recht staad aber doch.

Durch de ganze Zeit weg,
de zwoara drei Stund,
is a Dracha drom gschwebt
— ganz weit weg und so bunt
Is Herbst so schnell worn,
und mia ham uns aa glei
aus de Augn verlorn
für wahrscheinli oiwei.
Und Früahjahr is worn
und Sommer is gwen.
Bin oft unterm Baum
mit am Madl no glegn.
Denk zruck aber doch
alloa an de Zeit.
Siegn schwebn oiwei noch
— bunt und weg so vui weit.
De Sonna brennt
De Sonna brennt und d’Leut de schwitzn,
es staubt, wenn wo a Auterl fahrt.
A jeder jammert zwengs der Hitzn,
waar froh, wenns wieder renga dad.
Ma gfreut se aufn Abnd, wenns kühl is,
legt se in Schattn wo ins Gras.
Was aber jetzt as höchste Gfühl is,
des is fürn Durst a Radlermaß.
Am Sonntag geht ma weg zum Badn
an d’Isar und am Baggersee.
Zum Segln duad der Gagge radln
und moant er ghört zur Hautevolee.
Im Gartn giaßns voller Eifer.
Bald werd se jetzt de Plag auszahln.
As Obst werd langsam oiwei reifer
und denkt a bißl scho ans Abefalln.
Pulsuz fraqment bitdi.